Ogrodnik w wieczornym słońcu miesza szpadlem jasny, płukany piasek z ciemną, przesianą ziemią bezpośrednio na przygotowanej powierzchni; obok stoją taczka z piaskiem i papierowe worki, z tyłu drewniany płot i lawenda.

Gleba i zakładanie trawnika

Jak przygotować mieszankę gleby pod trawnik

Modelowe proporcje objętościowe dla trzech ogrodów, głębokości wymieszania i warunki zastosowania. Jak dobrać dawki dodatków i zachować sumę składników 100 %.

14 min czytania Magazyn InteliDome

Wydawca: InteliDomeZaktualizowano

W artykule

Mieszankę pod trawnik dobieramy do gleby wyjściowej: w ciężkiej glebie dbamy o powietrze i odpływ, a w ubogim piasku o zatrzymywanie wody i składników pokarmowych. Udziały dodatków obliczamy z objętości gleby do głębokości ich wymieszania. Podane proporcje to modele dla opisanych ogrodów, a nie uniwersalne dawki.

3receptury
ogród ilasty, gliniasty i piaszczysty
0–10cm
gdzie trafiają najdroższe dodatki
5m³
ile miejsca zajmuje tona biowęgla
65/35
proporcja objętości piasku i ziemi dla iłu
Rozdział 01

Dlaczego mieszamy według objętości, a nie ton

Rys. 01 Długość paska oznacza objętość jednej tony, a linie przerywane — pełne metry sześcienne. Dla zeolitu i Actino rysunek przyjmuje modelowe gęstości 0,80 i 0,60 t/m³ z kalkulatora profilu glebowego.

Trzy receptury w tym artykule to modelowe propozycje InteliDome. Proporcje 65/35, 30/70 i zakresy dodatków służą wyjaśnieniu projektu oraz obliczeń; nie są powszechnie obowiązującą normą ani wynikiem pomiarów jednej konkretnej realizacji. Przydatność dla własnego ogrodu sprawdź przez badanie gleby i mieszankę próbną.

Zadania, dobór i przygotowanie surowców wyjaśnia artykuł Piasek, biowęgiel, zeolit i Actino: czego potrzebuje Twoja gleba. Tutaj stworzymy z nich mieszankę według objętości, a dopiero potem przejdziemy do zamówienia.

Objętość określa proporcje składników; masa służy do planowania zamówienia i transportu. Receptury objętościowej nie można więc przełożyć na takie same proporcje ton. Gęstość nasypowa mówi, ile waży określona objętość luźno nasypanego materiału wraz z przestrzeniami między cząstkami.

Różnicę dobrze pokazują piasek i biowęgiel. Przy modelowej gęstości piasku 1,5 t/m³ jedna tona zajmuje około 0,67 m³. Tona biowęgla o gęstości 0,20 t/m³ zajmuje 5 m³. Ta sama masa daje więc bardzo różną objętość; zmieszanie ton w stosunku jeden do jednego dałoby około 88 % biowęgla.

Rzeczywista gęstość zależy od materiału i wilgotności dostawy. Dlatego przeliczanie metrów sześciennych na tony, litry i opakowania opiera się na danych dostawcy.

Przy pracy z dowiezionym materiałem nie potrzebujemy dokładności do pojedynczych kilogramów. Trzeba w przybliżeniu zachować wybrane udziały objętościowe i równomiernie wymieszać składniki. Zaokrąglenie nie może zmienić kilku procent w wielokrotnie większy udział; dla nasion i skoncentrowanych preparatów nadal obowiązuje dawka produktu. Jak przełożyć oszacowaną ilość na pracę odcinkami w ogrodzie, pokazuje praktyczny sposób mieszania.

Szybki przegląd: trzy gleby, trzy modele zależne od warunków

Gleba wyjściowaBaza mineralna objętościowoModelowe dodatki i głębokośćKiedy zastosować model, a kiedy go pominąć
Ciężka ilastaBaza mineralna objętościowo65 % piasku + 35 % odpowiedniej obecnej ziemiModelowe dodatki i głębokośćZeolit 2–⁠5 % do 15 cm; biowęgiel 2–⁠5 % i Actino 2,5–⁠5 % do 10 cm.Kiedy zastosować model, a kiedy go pominąćDo znacznej przebudowy ciężkiej gleby z niedoborem materii organicznej. Najpierw rozwiąż problem zagęszczenia i odpływu; odpowiedni udział piasku sprawdź na mieszance próbnej.
Cięższa gliniastaBaza mineralna objętościowo30 % piasku + 70 % odpowiedniej obecnej ziemiModelowe dodatki i głębokośćZeolit 3–⁠7 % do 15 cm; biowęgiel 3–⁠7 % do 10 cm; w modelu z pielęgnowaną warstwą orną Actino 0 %.Kiedy zastosować model, a kiedy go pominąćDo renowacji cięższej gleby gliniastej. Jeśli woda odpływa, ziemia się kruszy i zatrzymuje wilgoć, ilość nowego piasku i dodatków może wynosić zero. Przy niedoborze materii organicznej można wybrać 2,5–⁠5 % Actino do 10 cm.
Uboga piaszczystaBaza mineralna objętościowoObecna ziemia piaszczysta; dodatkowy piasek 0 %Modelowe dodatki i głębokośćZeolit 8–⁠10 % do 15 cm; biowęgiel i Actino po 5–⁠10 % do 10 cm.Kiedy zastosować model, a kiedy go pominąćDo szybko wysychającej gleby ubogiej w materię organiczną i składniki pokarmowe. Nie stosuj tych dawek automatycznie na piasku regularnie zasilanym kompostem.

Proporcje piasku i ziemi dotyczą tylko bazy mineralnej pozostałej po odjęciu dodatków. Procenty dodatków oblicza się z objętości do ich własnej głębokości, a nie z całego profilu o głębokości 30 cm. Suma składników w każdej strefie musi wynosić 100 %. Biowęgiel jest wcześniej wzbogacony w składniki pokarmowe; preparat mikoryzowy dawkuje się oddzielnie według produktu.

Rozdział 02

Trzydzieści centymetrów gleby jako przestrzeń do życia

Kwadratowa odkrywka wykopana w przygotowanej, nieobsianej powierzchni pod nowy trawnik: pionowe ściany z kruchej brązowej ziemi, na dnie ciemniejsze i bardziej zwięzłe podłoże. W tle trawnik i drewniany płot z desek w niskim wieczornym słońcu.
Rys. 02 Ściana odkrywki pokazuje przygotowaną warstwę od powierzchni w dół; na dnie zaczyna się ciemniejsze, bardziej zwięzłe podglebie.

Dla naszych przykładów wybierzemy profil o głębokości 30 cm przeznaczony do nowo zakładanego lub całkowicie odnawianego trawnika. Profil oznacza przygotowywaną warstwę gleby od powierzchni do tej głębokości. Trzydzieści centymetrów to model, a nie przepis dla każdego ogrodu ani polecenie automatycznego wywożenia wszędzie trzydziestu centymetrów gleby.

Dlaczego ważna jest ciągła przestrzeń dla korzeni i dlaczego sama wysokość nawiezionej ziemi nie wystarczy, wyjaśnia rozdział o głębokości warstwy korzeniowej. Tutaj rozmieszczamy poszczególne składniki według głębokości.

Górna część pomaga na starcie, głębsza pozwala korzeniom rosnąć dalej

Rys. 03 Przerywane linie na głębokości 10 i 15 cm dzielą przekrój na strefy: czarne drobiny biowęgla tylko do 10 cm, jasne ziarna zeolitu do 15 cm, niżej sama baza. Dłuższe korzenie przekraczają obie granice i rosną w niej dalej w dół.

Najbardziej zróżnicowany skład ma górne dziesięć centymetrów: biowęgiel, zeolit i ewentualnie Actino. Zeolit znajduje się także między 10 a 15 cm. Strefę 15–⁠30 cm tworzy sama baza mineralna, przez którą korzenie mogą rosnąć dalej w poszukiwaniu wody i powietrza.

Droższe dodatki skupiamy u góry, ponieważ w trawnikach duża część aktywności korzeni przypada blisko powierzchni. Nie oznacza to, że korzenie kończą się na dziesięciu centymetrach. Dodatki można wymieszać również głębiej, ale przy zachowaniu tego samego udziału w większej objętości rosną zużycie i koszt, a ich korzyść bywa tam mniejsza.

Strefy na ilustracji opisują końcowe rozmieszczenie dodatków, a nie budowę oddzielnymi warstwami. W praktyce najpierw mieszamy glebę z piaskiem na całej planowanej głębokości, a następne dodatki wprowadzamy stopniowo płycej. Głębokości są orientacyjne; celem jest unikanie niepotrzebnego rozpraszania droższego materiału zbyt głęboko. Szczegóły pokazuje kolejność od bazy mineralnej do płycej umieszczanych dodatków.

Rozdział 03

Trzy ogrody: jakie proporcje dla nich wybrać

Trzy kupki różnych gleb obok siebie na przygotowanej, nieobsianej powierzchni przy trawniku: po lewej szarobrązowe, zwięzłe bryły iłu o gładkich powierzchniach, pośrodku ciemna, gruzełkowata ziemia gliniasta, po prawej jasna, sypka ziemia piaszczysta. Za nimi trawnik w niskim wieczornym słońcu i drewniany płot z desek.
Rys. 04 Od lewej zbity, lepki ił, pośrodku gruzełkowata glina, po prawej sypka ziemia piaszczysta: trzy gleby wyjściowe modelowych receptur.

W ciężkiej glebie potrzebujemy zapewnić dostęp wody i powietrza, w gliniastej zachować zrównoważoną bazę, a piaszczystej pomóc zatrzymać wilgoć. Poniższe receptury to modele do zakładania lub większej renowacji trawnika, a nie uniwersalne przepisy.

Wybieramy odpowiedni przykład, sprawdzamy jego warunki i ustalamy konkretne udziały w podanych zakresach. Dopiero potem obliczamy ilości. Jeśli nie znamy rodzaju gleby, zaczynamy od próby w dłoni; przy podmoknięciu sprawdzamy też wsiąkanie i drogę wody do podglebia.

Rys. 05 Lewa szalka niesie wodę i składniki pokarmowe, prawa powietrze i odpływ. Cięższa wskazuje zaletę gleby, którą zachowujemy, a lżejsza słabą stronę, którą poprawiamy. Dobrze funkcjonująca gleba gliniasta jest w równowadze.

Recepturę wybieramy według problemu, który ma rozwiązać. Nie musimy zmieniać dobrze funkcjonującej gleby tylko dlatego, że istnieje dla niej wiersz w tabeli. Natomiast przy długotrwałym podmoknięciu i słabym ukorzenieniu w ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie dokładniejsza poprawa może mieć sens.

Nawet wtedy nie trzeba wywozić całej ziemi ilastej i zastępować jej czystym piaskiem. Stracilibyśmy także jej zdolność do zatrzymywania wody i składników pokarmowych, które musielibyśmy częściej uzupełniać. Nawet pola golfowe nie są zakładane na czystym piasku na całej powierzchni.

Przykład gliniasty w tabeli dotyczy cięższej gleby gliniastej podczas renowacji, do której dodajemy piasek. Biowęgiel i zeolit mają pomóc zmodyfikowanej mieszance zatrzymać wodę i składniki pokarmowe. Warunki pominięcia dodatków lub przeciwnie — uzupełnienia materii organicznej — znajdziemy bezpośrednio przy wariancie gliniastym.

Dawki dodatków dla trzech modelowych ogrodów

Dodatek i głębokość wymieszaniaOgród ilasty przebudowywany piaskiemCięższy ogród gliniasty z pielęgnowaną warstwą ornąUbogi, szybko wysychający ogród piaszczysty
Zeolit, 0–⁠15 cmOgród ilasty przebudowywany piaskiem2–⁠5 % objętościCięższy ogród gliniasty z pielęgnowaną warstwą orną3–⁠7 % objętościUbogi, szybko wysychający ogród piaszczysty8–⁠10 % objętości
Biowęgiel, 0–⁠10 cmOgród ilasty przebudowywany piaskiem2–⁠5 % objętościCięższy ogród gliniasty z pielęgnowaną warstwą orną3–⁠7 % objętościUbogi, szybko wysychający ogród piaszczysty5–⁠10 % objętości
Actino, 0–⁠10 cmOgród ilasty przebudowywany piaskiem2,5–⁠5 % objętościCięższy ogród gliniasty z pielęgnowaną warstwą orną0 %Ubogi, szybko wysychający ogród piaszczysty5–⁠10 % objętości
Oddzielny preparat mikoryzowyOgród ilasty przebudowywany piaskiemRozważyć po przebudowie; dawka konkretnego produktuCięższy ogród gliniasty z pielęgnowaną warstwą ornąWariant wyjściowy bez dodatkuUbogi, szybko wysychający ogród piaszczystyRozważyć, jeśli powstaje nowa mieszanka z małym udziałem biologicznie aktywnej gleby

Ciężka gleba ilasta: korzenie potrzebują oprócz wody także powietrza

Rys. 06 Ił otacza nową mieszankę od spodu i po bokach jak wanna. Na niebiesko zaznaczono wodę, która przeszła przez mieszankę i stoi na ilastym dnie; sięgające do niej korzenie mają mało powietrza.

Po deszczu przykleja się do butów, a gdy wyschnie, może stwardnieć tak, że pomagamy szpadlowi całym ciężarem ciała. Między tymi dwoma stanami mają rosnąć delikatne korzenie. Ił nie jest jednak bezwartościowym materiałem, którego należy pozbyć się za wszelką cenę. Potrafi zatrzymywać wodę i składniki pokarmowe. Problem pojawia się wtedy, gdy układ cząstek i zagęszczenie ograniczają powietrze oraz ruch nadmiaru wody.

W tym modelu stosujemy bazę mineralną złożoną objętościowo z 65 % piasku i 35 % obecnej ziemi ilastej. Duży udział piasku odpowiada temu, że rozważamy tu znaczną zmianę mieszanki mineralnej. Zachowana ziemia nadal wnosi drobniejsze cząstki i zdolność wiązania niektórych składników pokarmowych.

W tym wariancie zakładamy ciężką glebę, do której od dawna nie dodawano materii organicznej. Najpierw rozluźniamy zagęszczone miejsca i zapewniamy odpływ nadmiaru wody; dopiero potem przygotowujemy mieszankę.

Zeolit i biowęgiel wybieramy w zakresie 2–⁠5 %; Actino w zakresie 2,5–⁠5 %, zawsze w wyznaczonych górnych strefach. Cząstki ilaste już pomagają wychwytywać składniki pokarmowe, dlatego stosujemy mniej zeolitu niż w ogrodzie piaszczystym. Actino uzupełni materię organiczną.

Rys. 07 Położenie próbki na skali ilustruje udział piasku. Proporcja 65/35 należy do naszego modelu; odpowiedni skład dla konkretnej gleby ilastej sprawdź próbą przed dużym zamówieniem.

Po dodaniu dużej ilości piasku nie pracujemy już z pierwotnym iłem. Nawet niewielka dawka zeolitu musi więc odpowiadać zachowaniu nowej mieszanki, a nie tylko nazwie gleby wyjściowej.

Proporcja 65/35 opisuje wyłącznie bazę mineralną. Dodatki zajmują własną część całkowitej objętości, więc dodany piasek nie stanowi 65 % całej górnej mieszanki. Różnicę tę pokazuje obliczenie dla 100 m² ogrodu ilastego.

Przy ciężkim ile warto wykonać próbę przed dużym zamówieniem. Kilka łopat piasku zwykle nie zmieni właściwości całej warstwy. Potrzebny udział zależy od obecnej ziemi i wybranego piasku; większy udział może być konieczny, ale sprawdzamy go na mieszance próbnej.

Penn State opisuje potrzebę zastosowania dużej ilości piasku, aby znacznie zmienić glebę ilastą. To ogólne zalecenie stanowi podstawę wyjaśnienia zasady; proporcja 65/35 oraz podane tu dawki dodatków są naszymi modelowymi propozycjami, a nie recepturą przejętą od Penn State czy uniwersalną dawką.

Pod nową mieszanką musi pozostać drożna droga dla wody. Również ewentualna mikoryza nie zastąpi usunięcia zagęszczenia i zapewnienia odpływu; o jej użyciu zdecydujemy według oddzielnych zasad dla preparatu mikoryzowego.

Średnia gleba gliniasta: zachować zrównoważoną bazę

Zbliżenie świeżo odwróconej ziemi gliniastej na rabacie przy trawniku: ciemnobrązowe gruzełki i małe bryłki, wilgotne, ale nie mokre, z drobnymi jasnymi korzonkami trawy, w ciepłym bocznym świetle wieczoru.
Rys. 08 Dobrze funkcjonująca gleba gliniasta się kruszy: rozpada się na gruzełki, między którymi pozostają pory, i przerastają ją delikatne korzenie.

Dobrze funkcjonująca gleba gliniasta ma często niepozorną zaletę: woda wsiąka, ziemia się kruszy, a podczas suszy zachowuje jeszcze trochę wilgoci. Nasz model dotyczy jednak renowacji cięższej gleby gliniastej z zachowaną i pielęgnowaną warstwą orną, którą chcemy uczynić łatwiejszą w uprawie i bardziej przepuszczalną.

Bazę mineralną tworzy 30 % dodanego piasku i 70 % obecnej gliny objętościowo. Pomijamy Actino; biowęgiel i zeolit wybieramy w zakresie 3–⁠7 % w przeznaczonych dla nich strefach.

Piasek zmienia bazę mineralną, a porowate dodatki mają wspomóc zatrzymywanie wody i niektórych składników pokarmowych. Zakresy dotyczą tej przebudowy i nie dowodzą, że każda gleba gliniasta potrzebuje więcej dodatków niż każda ilasta.

Rys. 09 Rozluźnianie rozbija ciemną, prążkowaną warstwę szczelinami na bryły. Niczego nie dodajemy, tylko przemieszczamy: kamień wyjmujemy z jego miejsca, a wzniesienie przesuwamy do zagłębienia tej samej wielkości. Przerywane linie pokazują miejsce po kamieniu i docelowy poziom.

Jeśli gleba gliniasta dobrze przepuszcza wodę, kruszy się i nie wysycha zbyt szybko, ilość nowego piasku, biowęgla i zeolitu może wynosić zero. Wyrównanie, usunięcie kamieni i rozluźnienie miejsc zagęszczonych przez maszyny mogą być bardziej użyteczne niż dostawa materiału. W wariancie wyjściowym z zachowaną biologicznie aktywną glebą nie kupujemy także oddzielnego preparatu mikoryzowego.

Inaczej jest w przypadku długo zaniedbywanej gleby gliniastej, w której nie uzupełniano materii organicznej. Można dla niej przygotować wariant z 2,5–⁠5 % Actino w górnych 10 cm kosztem części bazy mineralnej. Jeśli jednak pod szpadlem znajdziemy stwardniałą warstwę po koparce, najpierw ją rozbijamy. Oględziny odkrywki glebowej pomogą rozróżnić te dwa problemy.

Lekka gleba piaszczysta: wydłużyć czas korzystania z zapasu przez korzenie

Rys. 10 Jasna przerywana linia oznacza zasięg korzeni. Kropki składników pokarmowych nad nią to dostępny korzeniom zapas; te poniżej woda zabiera niebieską drogą poza ich zasięg.

Szpadel łatwo zagłębia się w lekkiej glebie piaszczystej. W lipcu jej właściwości mogą jednak nie być równie przyjemne dla trawnika. Woda łatwo przez nią przepływa, powietrza zwykle nie brakuje, ale zapas dostępny korzeniom szybko się wyczerpuje. Niektóre rozpuszczone składniki pokarmowe wędrują z wodą głębiej, niż sięgają w danym momencie korzenie.

Nie dodajemy tu kolejnego piasku. Szkielet mineralny jest piaszczysty już na początku. Chcemy więc poprawić zdolność gleby do gospodarowania wodą i składnikami pokarmowymi: biowęgiel i zeolit mają wzmocnić właściwości magazynujące górnej części, a Actino wnosi materię organiczną i odżywienie.

Zerowa ilość piasku w tabeli nie oznacza gleby bez piasku. Oznacza brak zakupu dodatkowego piasku; obecny pozostaje częścią istniejącej ziemi.

Zakładamy tu glebę ubogą w materię organiczną, o małym zapasie składników pokarmowych i szybko wysychającą. Dlatego wybieramy 8–⁠10 % zeolitu w górnych 15 cm oraz po 5–⁠10 % biowęgla i Actino w górnych 10 cm. Konkretną dawkę z każdego zakresu ustalamy według właściwości gleby i dostarczonych materiałów. Ta propozycja dotyczy ubogiej gleby piaszczystej bez regularnego uzupełniania kompostu.

Dodatek zawsze oceniamy w gotowej mieszance: w ile pilnujemy powietrza i odpływu, a w piasku — czasu, przez który woda pozostaje dostępna korzeniom.

Jak łączą się proporcje na poszczególnych głębokościach

Rys. 11 Kolumna przedstawia bazę mineralną jednego ogrodu do 30 cm: po lewej dodany piasek, po prawej ziemia. Przerywane linie oznaczają granice stref na 10 i 15 cm; linia podziału przechodzi przez nie bez zmiany.

Dodatki zastępują część bazy mineralnej. W każdej strefie suma udziałów pozostaje równa 100 %. Wybieramy konkretny udział każdego dodatku, a resztę uzupełniamy bazą. Najmniejszy udział bazy odpowiada największym dawkom wszystkich dodatków i odwrotnie; wartości skrajnych nie można dowolnie sumować.

W wariancie ilastym pozostała baza dzieli się objętościowo 65/35 między piasek i ziemię, a w gliniastym 30/70. W piaszczystym tworzy ją obecna ziemia piaszczysta. Proporcja składników bazy nie zmienia się z głębokością, ale jej udział w całej mieszance tak. Kalkulator oblicza objętość każdego dodatku według jego głębokości.

Proporcje składników w strefach 0–⁠10, 10–⁠15 i 15–⁠30 cm

StrefaPrzykład ilastyPrzykład gliniastyPrzykład piaszczysty
0–⁠10 cmPrzykład ilasty85–⁠93,5 % bazy + 2–⁠5 % biowęgla + 2,5–⁠5 % Actino + 2–⁠5 % zeolituPrzykład gliniasty86–⁠94 % bazy + 3–⁠7 % biowęgla + 3–⁠7 % zeolituPrzykład piaszczysty70–⁠82 % bazy + 5–⁠10 % biowęgla + 5–⁠10 % Actino + 8–⁠10 % zeolitu
10–⁠15 cmPrzykład ilasty95–⁠98 % bazy + 2–⁠5 % zeolituPrzykład gliniasty93–⁠97 % bazy + 3–⁠7 % zeolituPrzykład piaszczysty90–⁠92 % bazy + 8–⁠10 % zeolitu
15–⁠30 cmPrzykład ilasty100 % bazyPrzykład gliniasty100 % bazyPrzykład piaszczysty100 % bazy

Kiedy zmienić dawkę, a kiedy pominąć dodatek

Rys. 12 Powierzchnia A po lewej zawiera mieszankę wyjściową, B po prawej — tę samą z jedną różnicą: drobiny w przerywanych kółkach to dodatkowy biowęgiel, który zajął miejsce bazy mineralnej.

Przy pierwszym przygotowaniu wybieramy udziały z tabeli dla odpowiedniego ogrodu. Jeśli chcemy obniżyć koszty lub porównać mieszanki na małej powierzchni, możemy zacząć od dolnej granicy. Górna granica może mieć sens do sprawdzenia na przykład w bardzo gruboziarnistej, szybko wysychającej glebie; nie jest automatycznie lepsza.

Przy porównywaniu zawsze zmieniamy jedną dawkę. Dodaną lub odjętą objętość równoważymy przeciwną zmianą bazy mineralnej; pozostałe dodatki pozostawiamy bez zmian. Połowa dawki nie musi oznaczać połowy efektu, a większa ilość materiału nie gwarantuje proporcjonalnie większej korzyści.

W ciężkiej glebie najpierw usuwamy zagęszczenie i przeszkody w odpływie. W lekkiej podczas porównania obserwujemy, czy wolniej wysycha między podlewaniami. Oceniamy więc konkretną właściwość, którą chcieliśmy poprawić, a nie ilość dodanego materiału.

Pytania i odpowiedzi

Częste pytania

Mieszankę obliczamy według objętości. Głębokości opisują końcowe rozmieszczenie składników; podczas pracy nie tworzymy oddzielnych warstw.

Dlaczego mieszankę przygotowuje się według objętości, a nie kilogramów?

Ponieważ różne materiały przy tej samej masie zajmują inną przestrzeń. Objętość określa proporcje składników; masę do zamówienia obliczamy z gęstości konkretnej dostawy.

Do jakiej głębokości wprowadzać poszczególne dodatki?

W modelowym profilu 30 cm uwzględniamy biowęgiel i ewentualne Actino do 10 cm, a zeolit do 15 cm. Baza mineralna występuje na całej głębokości. Chodzi o końcowe rozmieszczenie: podczas pracy najpierw mieszamy bazę, a następnie wprowadzamy dodatki płycej. Nie budujemy stref jako oddzielnych warstw.

Czy dodatki dolicza się do stu procent bazy?

Nie. Dodatki zastępują część bazy mineralnej, a suma w każdej strefie głębokości pozostaje równa 100 %. Po zmianie jednej dawki zmień objętość bazy w przeciwnym kierunku; pozostałe dodatki pozostaw bez zmian.

Co warto zapamiętać

Teraz wiesz, od czego zacząć.

  • Proporcje mieszanki określasz objętością, a nie jednakową liczbą kilogramów.
  • Udział dodatku wiąże się z głębokością, do której go wymieszasz.
  • W każdej strefie składniki dają łącznie 100 %; model dostosowujesz do swojej gleby.

W następnym artykule

Ile metrów sześciennych i ton wynika z receptury?

Kilka procent dodatku może w całym ogrodzie oznaczać setki litrów. Oblicz, co przywieźć, co pozostawić i ile ziemi trzeba będzie wywieźć.

Oblicz materiał dla ogrodu

Dyskusja

Co o tym sądzisz?

Napisz, jak wygląda to w Twoim ogrodzie, lub zadaj pytanie. Komentarz pojawi się od razu; wpisy z linkami najpierw sprawdza redakcja.

Nie ma jeszcze komentarzy. Napisz pierwszy.

Dyskusja wkrótce się rozpocznie.

Powiązane artykuły